China deel II / Tibet deel I

The world is a book and those who not travel read only one page...

Wij waren gebleven in Chengdu waar wij, na o.a. de vip's (very important panda's) te hebben bezocht, op weg gingen naar Emei Shan. Op weg daar naar toe eerst nog een 71 meter hoog boeddha beeld bekeken: de grote boeddha van Leshan. Dit beeld (wat overigens zit) is uit de rotsen uitgebouwen op een kruispunt van drie rivieren. Het beeld was voltooid in 803 en bedoelt om de schepen te beschermen.
De Emei Shan is één van de heilige bergen voor zowel taoïsten als boeddhisten. Op de berg hebben wij een aantal nachten geslapen in een klooster (uit 1611) en een paar keer een dienst van de boeddhisten bijgewoond waarvan één om vijf uur 's ochtends. Ook naar de 'golden statue' bovenop de berg geweest wat leek op een aflevering 'tussen kunst en kitsch'. Omhoog gingen wij nog met een bus en kabelbaan maar naar beneden zijn wij gaan lopen en dat hebben wij geweten: ruim 1.500 meter lopend afdalen via ruim 11.000 treden! Dat is wat anders dan die paar trappen op kantoor. Gelukkig is de natuur om ons heen erg mooi. Maar na de 11.000 treden waren onze knieën en kuiten wel behoorlijk verrot. De volgende dag allebei flink onder handen genomen door Chinese masseurs waardoor wij een dag later weer konden lopen alsof er niets was gebeurd. De Chinese masseurs waren echter zo hard van stapel gelopen, dat wij er een paar blauwe plekken aan over hadden gehouden. Na heel veel kilometers per trein te hebben afgelegd de afgelopen weken, zijn wij toen weer eens een keer gaan vliegen: van Chengu naar Lijiang. Deze stad was een oud slaapstadje totdat een aantal jaar geleden er een aardbeving plaatsvond. De stad en haar oude centrum zijn toen zo vaak in het nieuws geweest, dat heel China vond dat het oude centrum in haar oude glorie gerestaureerd moest worden. Het is een zeer groot gebied met vele kruip-door-sluip-door straatjes, veel groen en veel kleine beekjes. Echt schattig alleen daardoor ook erg in trek bij met name Chinese toeristen. Lijiang heeft 1 miljoen inwoners (dat is in China een kleine stad) en wordt jaarlijks door maar liefst 6 miljoen toeristen bezocht.
Daarna op eigen gelegenheid naar the tiger leaping gorge gegaan. Onderweg nog veel 'lelijke eendjes' (2cv's) uit Frankrijk tegengekomen. De stoet was bezig met een tour du monde per 2cv. Je hebt altijd baas boven baas. In the tiger leaping gorge zijn wij 3 nachten gebleven en wilden we graag wat wandelingen gaan maken. Dekloof is op z'n smalst 40 meter en heeft bergen die hoger zijn dan 5000 meter, allemaal weer erg indrukwekkend. De tweede dag hebben we een tocht gemaakt door een bamboe bos en langs watervallen; deze route is uitgezet met pijlen (een soort spoorzoekertje) alleen niet altijd even duidelijk. Vaak zie je dan wel een boer die je verder op weg kan helpen of ga jezelf de diverse mogelijkheden bekijken. Eén keer gingen we echt fout en liepen toen zo richting de ravijn en dan loop je op een randje van 20 cm met naast je echt een enorme diepte. Dan heb je wel even knikende knieën en zwetende handen. Uiteindelijk de berg weer op geklauterd en daar weer het juiste pad gevonden. Pfffffff..
Daarna naar Shangri-La gegaan, een klein Tibet want er wonen veel Tibetanen. Daarnaast staat er een broertje van het potala paleis in Tibet. En dit broer'tje' is al aardig groot. In Shangri-La zijn we op een echte chinese markt terechtgekomen. Dat is wel een happening, ze vekopen hier echt alles dood of levend. Zelfs complete koeiekoppen staan er uitgestald. Het wemelt er dus niet alleen van de Chinezen maar ook van de vliegen.
Via twee binnenlandse vluchten weer terug naar Xian in het noorden van China. Daar zouden wij wachten op een mogelijkheid om de trein naar Lhasa te nemen. Wij hadden geluk: de volgende dag konden wij al mee. Ook dat gaat op een aparte wijze: er konden twee kaartjes in Beijing worden gekocht. Iemand reist vervolgens per trein met deze kaartjes naar Xian, stapt daar uit, geeft de kaartjes aan ons en stappen wij vervolgens weer in om de reis naar Lhasa te maken.

Tibet

De volgende dag wordt je dan wakker tussen de besneeuwde bergtoppen, het begin van de Himalaya. Het blijkt dat je dan ook ineens opbijna 5000 meter hoogte zit (ook een verrassing) we hadden allemaal spookverhalen gelezen van mensen die dan aan het zuurstof moeten en verschrikkelijk last hebben van de hoogte. We zien in de trein wel de aansluitingen voor het zuurstof maar hoeven er geen gebruik van te maken. In Lhasa worden wij allebei op Tibetaanse wijze verwelkomt: wij krijgen allebei een witte sjaal omgehangen. In Lhasa verblijven wij in totaal zeven nachten en kunnen dus in alle rust alles bekijken. Als wij de straatjes doorlopen valt op hoe fotogeniek alles en iedereen is en hoe gelovig de mensen zijn. Iedereen is aan het bidden, op pelgrimstocht en aan het offeren. Een enkeling wijdt zijn/haar hele leven aan het geloof. Maar wat wij op straat zien aan geloof valt in het niets met wat wij zien in de Jokhang tempel. Daar krijgen wij kippenvel van, er hangt een hele aparte, mysterieuze sfeer. Iedereen aanbidt de beelden, het beeld van de 12 jarigeBoeddha Sakyamunischijnt het meest aanbeden beeld in Tibet te zijn. Daarnaast bezoeken wij ook nog het zomerpaleis van de Dalai Lama. Hier vandaan is hij in 1959 gevlucht naar India. De kamer waaruit hij is gevlucht is nog exact als 50 jaar geleden. Aanstaande dinsdag bezoeken wij nog het potala paleis, het wit/rode paleis waar Lhasa het meest bekend om is.

Zo, na bovenstaande willen nog even wat kwijt over de openbare toileten. Mensen met een zwakke maag en/of die nu zitten te eten of zo gaan eten: niet verder lezen

Een openbaar toilet is vaak te vergelijken met een gierput in Nederland qua geur en het aantal vliegen. Gelukkig deel je dat moment met iedereen, je bent namelijk alleen door een laag schot gescheiden van je buurman/vrouw. Ja, geen deur en iedereen kijkt elkaar gezellig aan. Daarnaast poept iedereen in één grote trog wat daar vervolgens lekker blijft liggen. Om de zoveel tijd wordt dat dan min of meer weggespoeld met een mini-tsunami aan water. Let op: op dat moment moet je er niet boven hangen!
Zo, tot de volgende keer!!

China deel I

Time flies when you're having fun!! Iets sneller dan verwacht, maar hieronder ons tweede verslag. Dit keer geen foto's (sorry Max, maar wel erg bedankt!) want dat is hier in China niet zo makkelijk ondanks dat alle chinezen ons altijd en overal willen helpen. Maar soms werkt de techniek niet mee. Maar goed, waar waren wij gebleven?

Mongolie

We gaan beginnen aan het laatste stuk van de trans mongolië expres van Ulaan Bataar naar Beijing. Het begint al lekker als blijkt dat onze gids vandaag niet komt. Ze heeft aan het hotel doorgegeven dat we met een andere groep mee moeten naar de trein. Helaas zijn die al weg dus moeten we lopen naar het station. Gelukkig is het niet erg ver, dus we halen de trein met gemak. Het is weer een hele andere trein dan de vorige. We slapen nu boven elkaar maar hebben ook een enorme zetel aan de andere kant en delen een badkamertje met de buren. Het treinpersoneel is Chinees en ze spreken mandarijn. Als wij dat horen lijken het net drie nieuwe typetjes van De Vliegende Panters. Misschien een tip voor hun volgende show? We hebben nog twee stops in Mongolië voordat we in China aankomen. We rijden voornamelijk door de Gobi woestijn: veel zand, gras en af en toe een ger-tent. Het wordt inmiddels al avond en kunnen genieten van een mooie, rode zonsondergang.
Bij de grens is het weer veel formulieren invullen en we worden gecheckt op de beroemde/beruchte Mexicaanse griep. Fred 34,5 en Kitty 34,4 graden zijn de officiële meetingen, dat kan niet gezond zijn. We moeten het invullen op onze gezondheidsverklaring en mogen China in.

China

In Rusland en Mongolië is het spoor breder dan in de rest van de wereld (dankzij de tsjaar). Daarom moet het onderstel van onze trein verwisseld worden. Eerst worden alle wagons losgekoppeld van elkaar. Dan worden de wagons één voor één omhoog getakeld van het onderstel. DeMongoolse onderstellen worden vervolgens weggereden en deChinese onderstellen komen van de andere kant naar binnen. De treinstellen gaan weer naar beneden en we zijn klaar voor China. We rijden nu door naar het eerste plaatsje vlak na de grens. Hier mogen we uit de trein om inkopen te doen en voor een sanitaire stop. Inmiddels zit iedereen al een paar uur bij de grens in de trein te wachten en aan de grens zijn de toiletten in de trein op slot dus veel mensen zetten het op een rennen. Eindelijk kunnen we gaan slapen, de grens Mongolië/China heeft dan bij elkaar 5 uur gekost. De volgende dag is de spectaculairste van alle dagen in de trein. Als we Beijing naderen wordt het landschap echt prachtig: wij rijden door de bergen en beneden stroomt de rivier. We zien allemaal vissertjes zitten langs de rivier en in bootjes en wij rijden door ruim 70 tunnels.
Als we aankomen op het station van Beijing is het een drukte van jewelste maar niemand die ons komt ophalen. In de meeste steden gaan wij zelf op zoek naar ons hotel/guesthouse, maar voor Beijing hadden wij een pick up geregeld omdat dit onze eerste stop in China is. Fred loopt het hele perron af maar niemand met onze namen. We besluiten dan maar te gaan lopen en zelf naar het hotel te gaan. Wat een mensenmassa, echt een gekkenhuis. Maar als we bij de uitgang komen zien we toch ineens onze namen. Pfffffff, in deze massa is het toch wel lekker als je wordt opgehaald. De gids stelt zich voor als Robbert (alleChinese gidsenhebben ook een westerse naam, wel zo makkelijk voor de toeristen). We slapen in het Bamboo Garden hotel wat een prachtig hotel is. Het is gelegen in een hutong (een oud, ommuurd stadswijkje) en heeft een prachtige binnentuin waaraan de kamers liggen. We gaan direct de stad verkennen. Wat een rustig verkeer vergeleken met het verkeer in Ulaan Bataar, veel minder getoeter. Toch leven er 17 miljoen mensen in Beijing. Het is lekker druk op straat: veel eettentjes en karretjes met etenwaar ter plekkehet eten voor je wordt bereid. De geuren zijn heerlijk. Vlakbij het hotel zijn de Drum en Bell towers gelegen. Deze bezoeken we als eerste en we merken al snel dat een bezoek aan China goed voor onze total workout zal zijn, wat een hoge treden (sommige 40-50 cm hoog!) en steile trappen. Je bent echt gebroken als je boven komt. We hebben een mooi uitzicht over de stad en er is ook nog een optreden. We slenteren nog wat verder door de stad en voor we het weten staan we op het plein van de hemelse vrede. Het is er echt heel erg druk rondom de Chinese vlag (wij zijn twee van de weinige niet-chinezen). Het blijkt dat ze om 7 uur 's avonds de vlag omlaag halen met een hele ceremonie daarbij. Die pikken we mooi even mee. Omdat het zo druk is kan bijna niemand wat zien. Fred is lang en kan de camera boven de mensen houden. We kantelen het beeldscherm van de camera zodat we alles kunnen zien. Dit gaat als een lopend vuurtje over het plein en al snel hebben we zo'n dertig man om ons heen die meekijken op ons beeldscherm. Echt grappig!! Hierna gaan we met de metro terug naar het hotel. Heel het plein loopt leeg dus (het wordt al bijna gewoon), het is weer een gekkenhuis. De volgende dag willen we naar de verboden stad en de tempel van de hemel. We besluiten het op de fiets te gaan doen. De vorige dag hadden we gezien dat Beijing goed is ingesteld op fietsers. Er zijn aparte fietspaden en deze zijn echt mega breed. Dus daar gaan we dan op de fiets door Beijing! Bij de verboden stad lijkt het wel of heel China vandaag heeft besloten hier naar toe te gaan. Okay, de laatste keer dan: China is ECHT DRUK!!!! Vanaf nu zeggen we er niets meer over

. En daarna naar de tempel van de hemel. Op de terugweg zien we nog een mega shopping-mall vlakbij de verboden stad. Mooi contrast tussen oud en nieuw. We gaan er even kijken maar schrikken van de prijzen: alles is even duur of zelfs duurder dan in Nederland. We gaan snel weer naar buiten en struinen wat over de lokale marktjes.
De volgende dag gaan we naar het zomerpaleis van de keizer. Er is een groot meer bij en alle chinezen staan in de rij voor het huren van een waterfiets, het is net een dagje Efteling. Daarna gaan we naar het Olympisch park en bezoeken daar o.a. het olympisch stadion (bird's nest). Net zoals in Sydney zijn wij een jaar na de olympische spelen op bezoek. Het stadion maakt indruk op ons. Wat waren we er graag bij geweest vorig jaar. De olympische spelen in London (2012) besluiten we te gaan bezoeken. 's avonds bezoeken we nog een Kung-fu show en we spreken met Robbert voor de volgende dag om 1 uur af om naar de Chinese muur te gaan. We hebben dan al op de weersberichten gezien dat het weer niet al te best wordt. De volgende dagen is het zwaar bewolkt, echt shit. We maken een dagtrekking over de muur maar door het weer hebben we niet de vergezichten waarom deze plek van de Chinese muur bekend staat. Wel een mooi spooky uitzicht wat toch ook wel z'n charme heeft. Onze gids stond erop om mee te lopen met ons, hij was als de dood dat er iets met ons zou gebeuren. Prima hoor! De volgende dag lunchen we in het meest favoriete restaurant van de chinezen: 'Old noodles Beijing'. Hier hangt het menu gewoon op panelen aan de muur. We zijn hier de enige westerlingen, het geslurp en gesmak is oorverdovend maar het eten heerlijk. We laten Robbert maar bestellen aangezien ons Chinees nog niet vloeiend is . Aan het einde van de middag naar het station voor de nachttrein naar Ping Yao. We hebben veel spookverhalen gehoord over snurkende chinezen maar wat blijkt: we delen onze coupé met twee Nederlandse dames (die ook lekker kunnen snurken overigens), wel zo gezellig. Ping Yao staat op de wereld erfgoed lijst van Unesco. Het oude centrum wordt nog omringd door een complete stadsmuur, iets wat je niet meer vaak ziet in China. We zitten met onze guesthouse echt midden in het oude centrum. Het heeft leuke binnenplaatsjes waar de kamers aan liggen. Het restaurant heeft allemaal plaatselijke gerechten op de kaart staan die we in de dagen dat we hier zijn bijna allemaal proberen. Heerlijk en het eten met de stokjes gaat steeds beter. Alleen Kitty heeft af en toe nog een misser zeker als ze net een schoon T-shirt aan heeft. De oude binnenstad is gewoon het openluchtmuseum van China, er zijn veel gebouwen bewaard gebleven die je kan bezoeken. Naast de stadsmuur (uit 1370) bezoeken we in twee dagen veel gebouwen en tempels maar eerst de oude bank (spreekt ons natuurlijk erg aan), zelfs de oude kluis is bewaard gebleven. Na Ping Yao gaan we met de nachttrein naar Xian. Op het station van Ping Yao zijn we echt een bezienswaardigheid. Ook hier de enige westerse toeristen. De scholen beginnen weer na het weekend dus er zijn veel studenten die de trein nemen om naar hun universiteit te gaan. Vooral de vlaggetjes die wij hebben verzameld op onze reizen en nu op onze rugzak zitten zijn een aanknoppingspunt om een gesprek met ons te beginnen. Als wij de trein instappen zien wij veel mensen die de hele reis moeten staan in verband met de drukte. Een rit van 11 uur...
In Xian zelf op zoek naar het hotel. In een stad van 8 miljoen inwoners en dus heel veel openbaar vervoer, weet Kitty het te presteren om de weg te vragen in een bus die wij precies moeten hebben. Perfect!! Xian is wereldberoemd vanwege het terracotta leger maar de stad zelf is ook de moeite waard: de stad kent een geschiedenis van ruim 2.200 jaar. Ook hier weer een drum en bell tower: de drum tower werd gebruikt om de inwoners 's nachts te informeren (poort gaat dicht, alles is goed, etc), de bell tower om overdag informatie te geven. Daarnaast een ruim 1.300 jaar oude grote moskee bezocht in een wijk met vele kleine straatjes met typisch Chinese eettentjes. Maar goed, terug naar het terracottaleger. Bij toeval in 1974 ontdekt door een paar boeren die een gat aan het graven waren voor een waterput. Echt bij toeval want waren ze 20 meter meer naar het oosten gaan graven, dan was het leger niet gevonden. Er zijn inmiddels 7 plekken gevonden, 3 daarvan kunnen de bezoekers bezichtigen. Erg indrukwekkend om te zien. De drukte hier valt reuze mee, wij zijn er ook eerder dan de grote touringbussen en hebben dus ruim de tijd om van het al moois te genieten en foto's te nemen.
Wij nemen weer een nachttrein, maar nu naar Chengdu. Inmiddels hebben wij op onze reis al ruim 11.000 kilometer afgelegd per trein! Chengdu is een super relaxte stad met vele parken en theehuizen waar je de hele dag mensen ziet Chinees schaken, Mahjong-en en kaarten. In de parken wordt er nog badminton gespeeld (Andre en Marjan: is het seizoen alweer begonnen?), gedanst en een poging gedaan tot zingen. Inderdaad: karaoke. Jammer genoeg hebben ze hier geen Singstar DVD's anders hadden wij de Chinezen een poepie laten ruiken!
Chengdu is voornamelijk bekend vanwege de panda's, deze hebben wij uiteraard bezocht. Met name de kleinere panda's (zo rond 1 jaar) zijn echt super schattig om te zien. Ze zijn heel erg speels, klimmen overal in (en vallen overal uit) en als ze geroepen worden voor hun (bamboe) ontbijt dan is het hek van de dam: ze rennen over elkaar heen naar hun verzorgers.

Tot zover onze tweede bijlage, wij hopen zo snel mogelijk wat foto's te plaatsen.

Londen/Rusland/Mongolië

Eindelijk dan een eerste bericht van ons. En er dan meteen één uit Mongolië. Maar laten wij bij het begin beginnen: zaterdag 1 augustus zijn wij op het pitoresk gelegen station Zoetermeer op de trein gestapt richting Londen. Het was erg leuk dat er familie en vrienden ons kwamen uitzwaaien en dat Yvette zelfs een klein stukje is meegereden.
Vanaf Brussel met 300 kilometer per uur naar Londen ging echt super en dan stap je ook midden in het centrum uit. Dat was wat anders met andere treinreizen, maar daar later meer over.

Moskou
Na Londen vliegend naar Moskou. Beide steden hadden wij al eerder bezocht dus dat was een relaxte start. In Moskou zagen wij dat het hotel waar wij 4 jaar geleden hadden geslapen, nu was veranderd in één grote bouwput. Maar gelukkig bestond het winkeltje met de super lekkere gebakjes nog wel. In Moskou sliepen wij bij Olga thuis (een zgn. homestay). Olga woont even buiten het centrum in nog zo'n echte Sovjet flat. Ze had nog twee andere gasten, dus sliep ze zelf op een slaapbankje in haar keuken (van 2 bij 2). Olga was een hele lieve vrouw die ook een heerlijk ontbijt kon klaarmaken. Russen lijken stug maar zijn zeer behulpzaam: zo wilden wij in een café iets eten maar waren er enkel Russische menukaarten beschikbaar. Geen probleem: met wat gebruik van handen en voeten kom je overal uit en bestel je iets met een beetje op goed geluk. En tot nu toe hebben we altijd iets heerlijks gekregen. Die behulpzaamheid troffen wij trouwens ook in Irkutsk aan. Na 2 dagen Moskou begon voor ons dan écht het avontuur: de trans-mongolië expres. Vier nachten/dagen in de trein. Dat lijkt heel erg lang maar 'vloog' eigenlijk zo voorbij. Niet dat de trein ook met 300 kilometer door Rusland raast (gemiddelde snelheid was zo 50 kilometer per uur), maar de tijd gaat toch redelijk snel: je praat met medereizigers, kijkt naar buiten, leest een boek, stapt af en toe even uit, speelt een spelletje en kijkt nog meer naar buiten. Het stoppen van de trein op een perron lijkt op een soort van circusact. Van overal komen mensen (jong, oud, vrouw, man) naar de trein en proberen van alles en nog wat te verkopen. Het meest verkochte produkt op ieder perron was toch wel bier (halve en hele liters). Het bier aan boord ging er bij veel mensen beter in dan zoete broodjes. Het was erg gezellig aan boord omdat iedereen toch vier dagen met elkaar op reis is/met elkaar doorbrengt. Na 5.185 kilometer kwam onze échte stop: Irkutsk. Wij waren inmiddels door vijf tijdzones gegaan. De trein blijft echter op Moskou tijd vertrekken wat soms verwarrend is. In Irkutsk sliepen wij bij Nadia samen met Duitsers en later met Fransen ook in een homestay. Irkutsk is één groot openlucht museum. Veel mooie oude gebouwen die soms volledig van hout waren; sommige gebouwen zouden ook niet misstaan in Parijs. Zondag de 8e een echt Russisch dagje uit gedaan. In Nederland ga je met mooi weer naar de kust. In Irkutsk ga je naar het Baikal meer. Met het openbaar vervoer naar het meer gegaan. Het openbaar vervoer was een belevenis op zich: eerst mochten de mensen gaan zitten die een kaartje hadden gekocht. Daarna werd de bus vol gestouwd met mensen die zwart aan de chauffeur betaalden. Maar dan wel bijna twee uur moesten staan. Nadia had ons gelukkig van te voren al getipt om een dag eerder een kaartje te kopen. Met een boot het Baikalmeer opgeweest. Het meer is zo groot dat het wel een zee lijkt en is het diepste ter wereld (1.637 meter) en bevat 20% van al het zoete water op aarde. Aan het Baikalmeer de (plaatselijk) beroemde omul gegeten. Een plat geslagen gerookte vis, heerlijk. De russen namen er ook een behoorlijk aantal mee in de bus terug naar huis. Wat overigens opvalt in de bus: als je maar hard genoeg schreeuwt dan stopt de bus. Halte of geen halte.

Mongolië
Het werd vervolgens tijd om Rusland te verlaten en in de trein te stappen naar Mongolië. Toen de trein op het station van Irkutsk arriveerde schrokken we: hadden we nog een supermoderne trein naar Irkutsk, de trein naar Mongolië was er één uit de tijd dat Boris Jeltsin nog in zijn luiers rondliep (en misschien nog wel ouder). Maar uiteindelijk was het een soort van reunie waarbij iedereen elkaar weer snel opzocht en waardoor de treinreis snel verliep. De grens van Rusland en Mongolië is een apart (lang) verhaal. Kort samengevat: heel lang wachten, veel formulieren invullen en heel, heel lang wachten..... We hadden wel het geluk dat wij in Rusland de trein mochten verlaten. De plaatselijke supermarkt werd vervolgens bestormd door de treinreizigers die voornamelijk op zoek waren naar..... bier. O ja, en ook naar ijsjes want wij stonden dan wel in Siberië maar het was er bloedheet.
's ochtends in Ulaanbaatar (UB) aangekomen. Ulaan = rood baatar = held wat nog komt uit de Sovjettijd. De mongolen vinden de russen (ondanks de vroegere bezetting) aardige mensen maar hebben een bloedhekel aan chinezen (heeft te maken met een bezetting van zo'n 300 jaar geleden). Hier slapen wij niet bij mensen thuis maar in een guesthouse. Na een dag kwamen wij erachter dat wij voor 80 euroCENT bijbetalen een upgrade konden krijgen naar een kamer met een eigen badkamer inclusief stoomcabine. Daar hebben wij lang over moeten nadenken ;-)
De eerste dag zijn we naar het Hustai nationaal park geweest. Hier gingen we in de avond op zoek naar de wilde (Przewalski) paarden. Deze paarden leefden hier in vroegere tijden al in het wild maar waren in de jaren zestig uitgestorven. Met behulp van Nederland zijn er in 1992 vijftien paarden weer in het wild uitgezet. Op dit moment leven er meer dan 200 in het nationaal park. Zodra we voorbij het Nederlandse onderzoekscentrum zijn, zien we al snel twee kuddes. Wat een geluk dat we vroeg zijn en er nog niet veel mensen op de been zijn. We kunnen de paarden in alle rust observeren. De hengst houdt ons nauwlettend in de gaten. Als we naar zijn mening te dichtbij komen stuurt hij de dames met veulens de berg op. We blijven dus maar op gepaste afstand. Echt super lief!!!! Daarna wil de gids ons nog een oude beeldengroep laten zien. Deze staat op nog een half uur rijden van de plek waar we de paarden hebben gezien. Het begint al aardig donker te worden dus we vragen ons af of dit wel verstandig is..... In mongolië is het s'avonds echt pikkedonker en er zijn in het nationale park echt heel veel zandwegen die elkaar continue kruizen. Maar de gids staat erop ('no problem') dus we gaan dieper het park in. Onderweg begint de spanning tussen de gidsen (er is inmiddels iemand van het park in de bus komen zitten) voelbaar toe te nemen. Het is duidelijk dat niemand echt weet waar we moeten zijn. Na ruim een half uur geven we aan dat het wel mooi is geweest want het begint al aardig donker te worden en door de zandwegen is het rijden niet echt comfortabel. We besluiten nog 1 km te rijden en als we de beeldengroep dan nog niet hebben gevonden gaan we terug. Toeval wil dat binnen de kilometer de beelden voor ons op rijzen. De beelden komen nog uit de tijd van de Turkse overheersing en volgens de gids zou er zelfs een rij stenen palen tot aan Beijing lopen. Hierna stappen we weer in de bus voor de terugweg. Al gauw blijkt dat we de verkeerde weg nemen: ineens rijden we tussen bomen en die hadden we op de heenweg echt niet gezien. Je begrijpt, het humeur van de chauffeur daalt behoorlijk. We keren en nemen een andere weg. Fred heeft al snel door dat dit de weg ook niet kan zijn omdat we op de heenweg de bergen aan de rechterkant hadden en nu weer. We rijden dus weer verder het park in. Het kost even tijd voordat iedereen van Fred wil aannemen dat we verkeerd rijden. Maar uiteindelijk stappen we allemaal uit en luisteren naar Fred zijn uitleg. De chauffeur begrijpt het uiteindelijk en we zijn het erover eens dat we weer een andere weg moeten nemen. Ondanks de stress vergapen wij ons nog wel even aan de prachtige sterrenhemel (zelden zo'n mooie gezien). Nu blijken we al snel op de juiste weg te zitten en na een paar uur rijden komen we weer aan op de tourist camp. De volgende dag gaan we weer terug naar UB. Hier blijven we weer een nacht in onze superluxe kamer met stoomcabine (voor het enorme extra bedrag van 80 eurocent). De volgende ochtend worden we opgehaald voor een trekking in het Terelj nationaal park. De eerste nacht slapen we bij een famillie in een traditionele Ger tent. Echt geweldig!!! Veel mongolen slapen er nog in en er zijn nog steeds stammen die met deze tenten over de steppe trekken. Je kan het je niet voorstellen maar ze zetten de tent in een half uur op. En dan heb je een echt 'huisje'. Het is een keuken, woonkamer en slaapkamer in één. Vaak leven ze in de ger tent met zes personen. (twee volwassen en vier kinderen) Ze benutten de ruimte echt heel efficient.
We vragen onze gids of het mogelijk is om s'middags een tocht te paard te kunnen maken. Dit blijkt geen probleem en na de lunch staan er twee prachtige mongoolse paarden op ons te wachten. Ze zijn wel wat klein voor Fred, maar de zadels zien er comfortabel uit dus we gaan. De paardenman loopt met zijn hond fluitend voor ons uit. We vragen ons dan ook af of hij de drie uur gaat lopen. Maar hij loopt zo hard dat onze paarden hem nauwelijks bijhouden (maar dat komt natuurlijk door ons). En dan komt Fred iedereen in volle galop voorbij (huh???) Zijn paard maakt een scherpe bocht naar rechts en dan ligt hij op de grond. Fred staat al gauw op en het lijkt allemaal mee te vallen. De paardenman stapt op het paard van Kitty en gaat Fred's paard achterna. Fred blijkt dan toch een behoorlijk schaafwond te hebben op zijn arm en rug :-(. De man blijft een tijd weg en komt dan met drie paarden terug. Wij krijgen allbei een verse en de paardenman neemt Kitty haar paard. Maar nu wil hij toch weten hoe het kwam dat het paard er zo vandoor ging. Wat blijkt: Fred kreeg het wat koud en wilde zijn regenjas OP het paard aantrekken en die combinatie is niet echt handig. Maar Fred stapt gewoon weer op het paard, we willen toch die tocht maken. Gelukkig heeft hij van zijn arm en rug bijna geen last. Wij rijden heerlijk door de mongoolse heuvels en genieten van al het moois wat we zien. We rijden langs 'the turtel rock' wat uiteraard lijkt op een schildpad. En zo rijden we weer terug naar de familie.
De volgende dag is het wachten op de ossendrijver met zijn kar. Deze gaat onze bagage voor de trekking meenemen. Gelukkig hebben we niet al teveel spullen. De gids is al aardig ongeduldig als hij na een half uur nog niet verschijnt. Ze gaat hem bellen (echt iedereen is hier aan de mobiele telefoon en op de meest gekke plekken blijken we gewoon bereik te hebben). De ossendrijver zegt onderweg te zijn maar zoals later blijkt is dit niet het geval. We kunnen zijn Ger tent namelijk zien vanaf waar wij staan. Ook de Mongolen nemen het niet zo nauw met de tijd. Twee uur later is hij er dan eindelijk. We tuigen de kar op en geven de lieve os alvast een schouderklopje. Dan blijkt dat de man toch nog even naar huis moet omdat hij het water is vergeten (toch wel essentiel op een trekking). Maar alla, we zijn in mongolië en het weer is super voor de trekking. Zodra we bij zijn gertent zijn krijgen we al direct van alles aangeboden. We zijn goed voorbereid en weten dus dat we niets mogen weigeren. We nemen de yoghurt en de versteende kaas aan en smikkelen er heerlijk van. We zeggen de vrouw en zijn vier kinderen gedag en gaan eindelijk op weg.
We lopen weer door het prachtige landschap en de ossendrijver rijdt al zingend voor ons uit op zijn kar. We lunchen heerlijk in de natuur. Dan zien we tot onze grote schrik dat we richting de uitgang van het park lopen. Maar dat willen wij helemaal niet.... De gids zegt dat wij op weg zijn naar het standbeeld van Chinggis Khan buiten het park. Een standbeeld? Daar komen wij niet voor. Een trekking door de natuur, daar kwamen wij voor. Na wat Mongools overleg wordt de kar gedraaid en gaan wij terug het park in. We slapen ergens langs de rivier waar we genieten van een prachtige zonsondergang. Bij het opzetten van de tenten blijkt dat de gids nog meer was vergeten: de stokken van één tent. De ossendrijver slaapt vervolgens onder zijn kar. Het slapen in mongolië is sowieso al niet echt comfortabel (de bedden zijn houten planken) maar ook wij slapen op de grond en dat is echt vermoeiend. Uiteindelijk vallen we toch in slaap. De volgende ochtend jullie raden het al................ Als Fred en Kitty kamperen met een tent dan............. juist: regent het!!!! We worden dus wakker van de regen. De gids heeft al in haar tent ontbijt klaar gemaakt en na het ontbijt laden wij alles weer op de kar en trekken verder het park in. Langzamerhand worden wij ingehaald door het mooie weer en voor wij het weten lopen wij in de zon. Wij stoppen voor een bezoek aan een andere familie en krijgen wij melk met alcohol voorgeschoteld. Aparte smaak zullen we maar zeggen. De gids vraagt of wij snoepjes voor de kinderen hebben . De fruittella gaat er bij de kids sneller in dan de melk bij ons. Na het bezoek trekken wij nog een klein stukje verder en dan stoppen wij en zetten de tenten op. Het weer is prachtig en bloedheet (zelfs in de schaduw van de tent) en de natuur om ons echt heel mooi. Na het avondeten lopen wij nog een heuvel op en genieten van het mooie uitzicht. De volgende dag.... het wordt een ééntonig verhaal..... regen. Snel ontbijten, kar opladen en weer op pad. De regen houdt snel op en al lopende door een pas is het weer genieten. Aan het begin van de middag bezoeken wij nog een klooster en lopen vervolgens weer terug naar de familie. Wij trekken overigens met de os en kar erg veel bekijks en worden regelmatig op de foto genomen. Nu al beroemd in Mongolië.

Aftellen is begonnen!

Vandaag beide paspoorten teruggekregen met visa voor Rusland, Mongolië, China en India. Voor Tibet wordt nu nog eea geregeld zodat wij daar ook mogen reizen. Wat wel gek is, is het feit dat je moet opgeven wat je beroep is. Alsof dat iets te maken heeft met je vakantie.... Enfin, als het goed is binnenkort ook een permit voor Tibet.

Daarnaast vandaag onze laatste prik gehaald (3e prik voor tegen rabiës). Inmiddels al een behoorlijk dosis aan vaccinaties in ons lijf: het inentingsboekje van Kitty is zelfs vol!

Kriebels voor de reis begint nu langzaam te komen: opruimen in huis, al afscheid nemen van familie en vrienden die nu zelf op vakantie gaan, laatste zaken op het werk regelen, etc etc.

Gek gevoel dat wij over 3 weken al op reis zijn en dat ons volgende bijdrage aan deze site vermoedelijk ergens uit Engeland/Rusland/Mongolië zal komen

Toedels!

Voorlopig reisschema

1augustus vertrek per trein naar Londen!! Op 3 augustus vliegen wij van Londen naar Moskou ( BA 872 8:55 - 15:50). 's Avonds 4 augustus stappen wij in de trein op weg naar Beijing. In Irkutsk en Ulan Bator (Mongolië) stappen wij tussentijds uit. Zowel in Rusland als in Mongolië slapen wij bij mensen thuis. In Mongolië maken wij een trekking van 6 dagen in het Gorkhi-Terelj National Park.

Vrijdag 21 augustus komen wij in Beijing. Via Pingyao, Xi'an, Chengdu, Lijiang en Zhongdian komen wij uiteindelijk weer terug in Xi'an. Hier hopen wij de trein te kunnen pakken naar Tibet (Lhasa).

Door Tibet reizen wij naar Nepal waar wij in ieder geval de Annapurna Circuit Trekking willen gaan doen (en hopelijk halen). Deze trekking duurt 17 dagen, is 208 km lang en het hoogste punt van de route is 5.416 meter.......

Na Nepal willen wij het noorden van India bezoeken (Delhi, Agra, .....) om vervolgens door te vliegen naar Tokyo via Hong Kong. In Hong Kong willen wij ook nog een aantal dagen verblijven. Begin december verwachten wij door te vliegen naar Australië. Vanaf Adelaide over land naar Sydney waar wij kerst en oud en nieuw zullen vieren.

Na oud en nieuw door naar Nieuw-Zeeland: vanaf Queenstown (zuider-eiland) over land naar Auckland (noorder-eiland) om door te vliegen naar Frans Polynesië en vanaf daar door naar Paas-eiland. Via Santiago vliegen wij dan door naar La Paz (Bolivia) om over land door te reizen naar Lima (Peru). Dan weer in het vliegtuig naar Brazilië: Sao Paulo. Vanaf Sao Paulo terug naar Londen...... en dan zijn wij alweer bijna 8 maanden verder......

26 maart hopen wij weer veilig thuis te komen met veel foto's en verhalen......